هفتهٔ سی‌ویکم را باید مثل یک پنجرهٔ اکران خواند، نه مثل یک بیانیهٔ فروش. سامانهٔ سمفا، به نقل از آنا، «خانوم والده» را با ۲۴۱ هزار و ۸۱ مخاطب در صدر فیلم‌ها گذاشته و پردیس کورش را با ۲۰ هزار و ۸۱۱ مخاطب در صدر سالن‌ها. این دو صدر یکی نیستند. یکی می‌گوید کدام اثر تماشاگر را به سالن کشانده و دیگری می‌گوید آن تماشاگر در کدام نقطهٔ شهر بلیت گرفته است.
فاصلهٔ داخل جدول
فیلم دوم، «بی‌دار»، ۸۲ هزار و ۴۷۲ مخاطب دارد. انیمیشن «سفینه نجات» ۵۱ هزار و ۶۱۰، «اسکورت» ۲۴ هزار و «زنده‌شور» ۲۱ هزار و ۷۳۲ مخاطب دارند. فاصلهٔ صدر تا فیلم دوم حدود سه برابر است. همین پنج رقم برای زنجیرهٔ ارزش سینما کافی است: پنجرهٔ این هفته یک اثر را خیلی جلوتر از بقیه نشان می‌دهد، در حالی که چهار فیلم بعدی هنوز روی پرده‌اند و مخاطبشان صفر نشده است.
پردیس‌ها لایهٔ توزیع همین پنجره‌اند. بعد از کورش، ایران‌مال ۱۶ هزار و ۶۸۹، آزادی ۱۱ هزار و ۸۳۱، هدیش ۱۰ هزار و ۵۱۰ و اکومال کرج ۹ هزار و ۷۱۱ مخاطب ثبت کرده‌اند. جمع این پنج پردیس با جمع فیلم‌ها یکی نیست و نباید جمع شود. پردیس، ظرف نمایش است و فیلم، کالای داخل ظرف. کسی که این دو ستون را در یک جدول درآمد بریزد، سبد مصرف فرهنگی هفته را غلط می‌خواند.
آنچه این پنجره نگفته است
شاخص این پنجره شمار آدم است و همین شاخص پنجره را قیمت‌گذاری می‌کند: صدر فیلم و صدر پردیس یکی نیستند. فیلم می‌گوید کدام اثر تماشاگر را به سالن کشانده و پردیس می‌گوید آن تماشاگر در کدام نقطهٔ شهر بلیت گرفته است. جمع این دو ستون، درآمد هفته نیست؛ یکی کالاست و دیگری ظرف.
برای سکوی نمایش خانگی، دلالت همین فاصله است. فیلم صدر اگر بعد از این پنجره به سکو برود، با خاطرهٔ سالنی وارد می‌شود که چهار فیلم دیگر هنوز به آن نرسیده‌اند. زمان جدا کردن حق اکران از حق پخش، همین نسبت حدود سه‌برابری را به چانهٔ قرارداد تبدیل می‌کند.