برند ملی در صنایع خلاق یک کمپین تبلیغاتی نیست. نتیجهٔ این است که یک اثر از کشور خارج شود و کالای دیگری را با خودش قابل فهم کند. شمارهٔ هفتم سه مسیر را کنار هم گذاشته است: صنعتی که بعد از شکست مالی ساخته می‌شود، هاله‌ای که قرارداد کالای جانبی دارد، و همسایگی‌ای که حق پخش منطقه‌ای‌اش از حق داخلی جداست.
درس سئول؛ صنعتی که از دل ورشکستگی زاده شد
درس سئول در قاب مجله این است که یک صنعت محتوا می‌تواند بعد از شکست مالی قبلی ساخته شود، اگر سیاست صنعتی به جای شعار وجهه، روی شرکت تولید، آموزش و کانال توزیع خارجی بنشیند. انتقال این درس به ایران، کپی کردن فرم یک کشور دیگر نیست. انتقالش این پرسش است که آیا بعد از یک گسست، ابزار باقی‌مانده شرکت و نیروی متخصص است یا فقط بودجه‌ای برای یک پویش مقطعی.
اثر هاله؛ چرا سریال، آگهی همهٔ قفسه‌های یک کشور است
سریالی که بیرون از کشور دیده شود، فقط خودش را نمی‌فروشد. برای بیننده، غذا و شهر و موسیقی و کالای همان کشور را قابل اشاره می‌کند. این اثر هاله است. هاله وقتی به اقتصاد تبدیل می‌شود که صاحب حق، مرچندایزینگ و گردشگری و نشر موسیقی را در قرارداد جدا کرده باشد. اگر حق پخش فروخته شود و حق کالای جانبی رها شود، هاله برای دیگران کار می‌کند و برای صاحب اثر فقط بازدید می‌ماند.
آنکارا؛ نسخه‌ای که از دیوار همسایه بالا می‌رود
نسخهٔ آنکارا در شمارهٔ هفتم، مسیر همسایگی است: اثری که از راه زبان و بازار مجاور عبور می‌کند، نه لزوماً از راه یک بازار دور. برای تولید ایرانی، این مسیر یعنی پنجرهٔ پخش در بازارهای هم‌جوار و قراردادی که حق دوبله و حق پخش منطقه‌ای را از حق داخلی جدا کند. برند ملی بدون این قرارداد یک صفت است، نه یک صنعت.
نسخهٔ چاپی شمارهٔ هفتم، صفحهٔ ۴۳